Loop door de supermarkt en je ziet het overal: PROTEIN in vette letters op yoghurt, tortilla's, pannenkoekenmix en zelfs op tonijn in blik. De eiwithype is inmiddels zo groot dat je bijna zou denken dat heel Nederland eiwittekort heeft. De werkelijkheid is minder spannend, en een stuk duurder.
Wat "eiwitrijk" eigenlijk betekent
Een fabrikant mag een product pas "rijk aan eiwit" noemen als minstens 20 procent van de energetische waarde uit eiwit komt. Voor de lichtere claim "bron van eiwit" ligt die grens op 12 procent. Dat zijn geen marketingbeloftes maar harde regels, wat meteen de truc blootlegt: veel producten die met eiwit adverteren, zitten precies op of net over die grens, en niet veel hoger dan een gewone variant.
Neem een eiwitrijke tortilla van een huismerk. Die bevat vaak een paar gram eiwit meer per portie dan de normale versie, terwijl je voor hetzelfde geld ook gewoon een handje kikkererwten door je salade kunt roeren en meer eiwit binnenkrijgt. Het verschil zit zelden in de ingrediënten, maar wel altijd in de prijs.
Je betaalt fors meer voor het label
Dierenwelzijnsorganisatie Wakker Dier onderzocht in 2025 meer dan achthonderd producten bij Albert Heijn, Jumbo en Plus die zichzelf als eiwitrijk aanprijzen, en vergeleek ze met vergelijkbare producten van hetzelfde merk zonder die claim. De conclusie: producten met een eiwitlabel zijn gemiddeld 24 procent duurder dan hun gewone tegenhanger. Je betaalt dus bijna een kwart meer voor exact dezelfde kaas, kwark of vleeswaren, met als enige verschil een sticker op de verpakking.
Dat is precies waarom de Consumentenbond consumenten waarschuwt voor de eiwithype. Producten met extra eiwit kosten over het algemeen meer dan ze opleveren, en de meeste Nederlanders halen met een gevarieerd eetpatroon al voldoende eiwit binnen. Opvallend genoeg worden sommige producten als "rijk aan eiwit" verkocht zonder dat er daadwerkelijk eiwit is toegevoegd, zoals tonijn in blik of extra belegen kaas: producten die vanzelf al eiwitrijk zijn, maar nu met een hogere prijs en een nieuw label de schappen in gaan.
Hart van Nederland zette begin januari 2026 een rits concrete voorbeelden naast elkaar: Koopmans verkoopt een eiwitrijke pannenkoekenmix, Albert Heijn een eigen-merk eiwitrijke tortilla, John West tonijn met het label "rijk aan eiwit" en Maaslander een 30+ kaas die zich nu als eiwitbron presenteert. Bij John West en Maaslander is er niets aan het product veranderd, de kaas en de tonijn waren al eiwitrijk voordat er een sticker op kwam. Volgens die berichtgeving kan dat onder de Warenwet als misleidend gelden zodra een vergelijkbaar product met dezelfde voedingswaarde geen hogere prijs vraagt.
Plantaardig eiwit blijft achter, ondanks alle aandacht
Je zou verwachten dat alle aandacht voor eiwit ook de overstap naar plantaardige bronnen versnelt. Dat gebeurt niet. Wageningen University & Research publiceerde begin maart 2026 de Eiwitmonitor 2025, een onderzoek onder 3.950 Nederlanders naar houding en gedrag rond eiwit. Daaruit blijkt dat de verhouding tussen dierlijk en plantaardig eiwit in onze consumptie al drie jaar vrijwel ongewijzigd is: 61 procent dierlijk tegenover 39 procent plantaardig. In de online supermarktschappen is slechts 35 procent van het eiwitrijke aanbod plantaardig, en van de promoties in 2025 ging 76 procent naar dierlijke eiwitproducten, tegenover 56 procent een jaar eerder.
Onderzoeker Marleen Onwezen van WUR verwoordt het kernachtig: "De transitie naar meer plantaardig eiwit schiet niet op." De overheid streeft naar een gelijke verdeling tussen plantaardig en dierlijk eiwit in 2030, maar op het huidige tempo gaat die doelstelling niet gehaald worden. Lees het volledige WUR-onderzoek voor alle cijfers.
Waarom je lichaam waarschijnlijk niets extra nodig heeft
Het grootste probleem met de eiwithype is dat hij een tekort suggereert dat er voor de meeste mensen helemaal niet is. Wie drie keer per dag eet met wat kaas, ei, peulvruchten of vlees erbij, komt al snel aan de aanbevolen hoeveelheid eiwit. Eiwitpoeders en proteïnerepen zijn vooral relevant voor topsporters of mensen die om medische redenen extra eiwit nodig hebben, niet voor de gemiddelde kantoormedewerker die zijn lunch upgradet met een duurdere yoghurt.
Dat verklaart ook waarom supermarkten juist nu zo massaal op het etiket inzetten. Zodra een categorie als "gezond" wordt gezien, kun je dezelfde kaas met een ander label voor meer geld verkopen. Vergelijk het met de manier waarop gezond comfortfood dit jaar werd uitgemolken: zodra er een gezondheidswoord op een verpakking past, stijgt de prijs mee, los van wat er daadwerkelijk in het product verandert.
Dit is wat je in de supermarkt wel kunt doen
Je hoeft de eiwithype niet serieus te nemen om toch eiwitrijk te eten. Vis, peulvruchten, eieren, kwark en noten geven je van nature ruim voldoende eiwit, zonder sticker en zonder meerprijs. Wie toch benieuwd is naar zijn eigen inname, kan beter kijken naar wat al op zijn bord ligt dan naar wat de verpakking beweert. Lees bijvoorbeeld ook ons stuk over vezels, waar negen op de tien Nederlanders ook al te weinig van binnenkrijgt, een tekort dat wél breed voorkomt en veel minder aandacht krijgt dan eiwit.
Twijfel je of een product de prijs waard is, kijk dan simpelweg naar het grammenaantal eiwit per euro in plaats van naar het woord op de verpakking. Een blik makreel of andere blikvis wint het op dat punt bijna altijd van een proteïnereep. Zo bespaar je geld en krijg je nog steeds precies wat je lichaam nodig heeft, zonder dat een marketingafdeling daar tussen moet zitten.